KATHMANDU – Net als de Sherpa’s trekken ook raftinggidsen massaal weg uit Nepal, op zoek naar betere economische kansen in het buitenland. Hoewel Nepal beschikt over duizenden rivieren die ideaal zijn voor wildwatertoerisme, biedt het beroep van raftinggids weinig stabiliteit in eigen land.
Het opleiden van een professionele raftinggids duurt jaren, maar door gebrekkige promotie, beperkte vergunningen, dammenbouw en milieuproblemen blijft het aantal toeristen onregelmatig. Daardoor zijn gidsen vaak slechts seizoensgebonden aan het werk en slecht betaald.
Volgens de Nepalese raftingautoriteiten zijn slechts 16 van de ongeveer 6.000 rivieren toegestaan voor commercieel raften, waarvan veel routes zijn ingekort door waterkrachtprojecten. De overheid geeft prioriteit aan energie-export, wat riviertoerisme verder onder druk zet.
Van de circa 1.300 gecertificeerde raftinggidsen werkt naar schatting meer dan 60% inmiddels in het buitenland, onder meer in Japan, Europa, Australië en de Golfstaten. Daar verdienen zij tot wel tien keer meer dan in Nepal.
De aanhoudende uitstroom zorgt voor een tekort aan ervaren gidsen in Nepal. Brancheorganisaties waarschuwen dat zonder beter beleid, bescherming van rivieren en actieve promotie van avontuurlijk watertoerisme, Nepal een hele generatie vakmensen dreigt te verliezen.
Redactie | 19.01.2026
